Friday, February 12, 2021

Bambaragala Viharaya, Kandy

Not to be confused with Bambaragala Viharaya, Waduwawa
Bambaragala Viharaya
Bambaragala Raja Maha Viharaya is a Buddhist temple situated in Wewegama village in Kandy District, Sri Lanka.

Bambaragala
The name Bambaragala is thought to have originated due to a settlement of pre-historic tribes known as Bambara and Kurumbara (Abeyawardana, 2004). According to another view, the name has come into the parlance due to the prevalence of Bambara bees in the mountains (Abeyawardana, 2004).

History
The history of the Bambaragala temple runs back to the pre-Christian era. Several cave inscriptions written in early-Brahmi characters have been found from the site (Abeyawardana, 2004; Paranavitana, 1970). During the Polonnaruwa Period, this temple is believed to have been served as a forest-hermitage for Buddhist monks (Rajapakse, 2016).

Inscriptions
The temple has four early-Brahmi inscriptions containing historical information (Abeyawardana, 2004; Paranavitana, 1970). A reference to the ruler of the eastern region called Pocani is found in one of them (Abeyawardana, 2004). 
 
Script: Early-Brahmi                          Language: Old Sinhala
Transcript  : Pocani-rajha-Nagayaha jhaya Bamana-Kojhara-jhitaya upasika-Dataya lene
Translation: The cave of the female lay-devotee Datta, wife of the Pocani king Naga, and daughter of Brahmana Kojhara.
Notes: The view of Senarath Paranavitana regarding this ruler Pocani is cited below.
Reference: Paranavitana, 1970.
No.814, from Bambaragala, introduces us to a personage named Pocani-rajha Nagaya (Naga-aya), whose wife Data was the daughter of a Brahmana named Kojhara. 'Pocani' in this inscription appears to be a variant form of  'Pacina' in Nos. 831-833, from Ambulambe. From these records, we gather that Pacina-rajha had two sons, one named Tisaya (Tisa-aya) and the other, possibly the elder, Rajha Abaya, whose son was Tisa-aya. The wife of Tisa-aya, the son of the Pacina-rajha, was Upasika Raki. 'Pacina' or 'Pocani' was not a personal name, because in No. 814 we get the expression Pocani-rajha Nagaya. When we take it as a title, the meaning that suggests itself to us first of all is 'eastern', but the districts in which these records have been found are not 'eastern' when taken as parts of the Island, or in relation to Anuradhapura, the centre of political life in Ceylon at that time. Skt. pracina, of which pacina is the equivalent, also means 'former', 'ancient'. 'Pacina-raja' would then mean 'the former king' or 'ancient king', i.e. a member of the former royal house that ruled Ceylon before its sovereignty was acquired by the dynasty then ruling. Compare the title Muttaraiyar, 'ancient kings', of a family of local rulers who were descended from the ancient line of Cola kings, and who flourished in the Cola country, after the sovereignty had passed to a different dynasty. We have seen above that Gamani Tissa, a son of Amanda-Gamani, had established himself in an area not far from modern Kandy. Shortly after Amanda Gamani, the sovereignty was wrested from the direct descendants of the first dynasty of Sinhalese kings, but Gamani Tissa appears to have maintained himself in the Malaya country. Vasabha, the founder of the Lambakanna dynasty, appears to have allowed Gamani Tissa, or his descendants, to maintain some authority in the position due to their ancient lineage. Perhaps, Pocanirajha was a son of Gamani Tisa, and a grandson of Amanda Gamani. If these speculations are justified, the ancient form of the Brahmi script appears to have been in use in the Malaya regions to about the end of the first century after Christ, long after the more developed form of the script had been adopted for general use. The Pacina king no doubt considered it incumbent on him to maintain and preserve ancient traditions and institutions, of which the use of the Brahmi script in its earliest form was one.
Citation: Paranavitana, 1970. pp.lxiii-lxiv.
Sinhala translation: අංක 814 බඹරගල සෙල්ලිපිය අපට පොචනි-රඣ නගය (නග-අය) යන පුද්ගලයෙකු හදුන්වාදෙන අතර ඔහුගේ බිරිද දත්තා යනු කොඣර නම් බ්‍රාහ්මණගේ දියණිය විය. මෙම සෙල්ලිපියෙහි දැක්වෙන "පොචනි" යන්න පෙනෙන්නට තිබෙන්නේ ඇඹුල්ඇඹේ අංක 831-833 යන සෙල්ලිපිහී දැක්වෙන "පචින" යන්නෙහිම වෙනස් වූ ස්වරූපයක් ලෙසයි. මෙම ලේඛන වලින් අපට රැස්කරගත හැකි කරුණු නම්: පචින-රඣ ට තිශය (තිශ-අය)සහ රඣ අභය (වැඩිමලා විය හැක) ලෙසින් පුතුන් දෙදෙනෙකු සිටි බවත් ඉන් රඣ අභය ට තිශ-අය නමින් පුතකු වූ බවත්ය. එසේම පචින-රඣ ගේ පුතු වූ තිශ-අය ගේ බිරිද උපාශිකා රකි විය. අංක 814 හී පොචනි-රඣ නගය ලෙස දක්වා තිබීම නිසා "පචින හෝ පොචනි" යන්න පුද්ගලනාමයක් නොවීය. අප එය අභිධානයක් ලෙස ගත්විට, සැමට පෙරාතුව එය අපට පළමුවෙන්ම හඟවන අර්ථය නම් "නැගෙනහිර" යන්නයි. නමුත් මෙම ලේඛන හමුවී ඇති දිස්ත්‍රික්ක, රට කොටස් ලෙස බෙදා සැළකීමේදී හෝ එකල්හී ලංකාවෙහි දේශපාලන සමාජයේ කේන්ද්‍රය වූ අනුරාධපුරයේ පිහිටීම සමග සැසදීමේදී හෝ නැගෙනහිර නොපිහිටයි. සංස්කෘත භාෂාවෙහි "ප්‍රාචීන" (පචින යන්නෙහි සමානය) යන්න "පූර්ව, පැරණි" ලෙස හඟවයි. මේ අනූව පචින-රජ යන්න පූර්ව රජ (පෙර සිටි රජ) හෝ පැරණි රජ ලෙස අරුත් විය හැකිය. උදා. මේ වන විට රාජ්‍ය කරන රාජ වංශය විසින් රාජ්‍යත්වය අයත්කර ගැනීමට පෙරාතුව රට පාලනය කල පූර්ව රාජ පරපුරේ සාමාජිකයෙකු. රාජ්‍යත්වය වෙනත් රාජ වංශයකට අතික්‍රාන්ත වී තිබුණු පසු චෝල රටෙහි සමෘධිමත්ව සිටි හා පුරාණ චෝල රජ පෙළපතකින් පැවත ආ ප්‍රාදේශීය පාලක පවුලක වූ මූතතරෙයියාර් (පුරාණ රජුන්) යන අභිධානය සසදන්න. ආමණ්ඩ ගාමණි ගේ පුතෙකු වූ ගාමණි තිස්ස වත්මන් මහනුවරට නුදුරු ප්‍රදේශයක පදිංචි වූ බව අප ඉහතදී දැක තිබෙමු. ආමණ්ඩ ගාමණි ගෙන් පසු කෙටි කලකින්ම, සිංහල රජුන්ගේ පළමු රාජ වංශයෙන් සෘජුවම පැවත එන්නන්ගෙන් රාජ්‍යත්වය උදුරා ගැනුනත්, ගාමණි තිස්ස මලය රටෙහි සියදිවි පවත්වාගෙන ගිය බැව් දැකිය හැක. ලම්භකණ්න රාජ වංශයේ ආරම්භක වසභ, ගාමණි තිස්ස ට හෝ ඔහුගෙන් පැවත එන්නන්ට ඔවුන්ගේ පැරණි පෙළපත හේතුවෙන් තත්වයෙහි කිසියම් අධිකාරියක් පවත්වාගෙන යාමට ඉඩ දී ඇති බව පෙනේ. සමහරවිට, පොචනිරඣ යනු ගාමණි තිශ ගේ පුතෙකු හා ආමණ්ඩ ගාමිණි ගේ මුණුපුරෙකු විය හැක. මෙම අනුමාන කිරීම් සාධාරනීකරණය කළහොත්, බ්‍රාහ්මී අක්ෂර වල පුරාණ ආකාරය ක්‍රි.ව. පළවන සියවසේ අග භාගය දක්වා මලය ප්‍රදේශයන්හී භාවිතාවේ තිබූ බැව් දැකිය හැක (අක්ෂර වල වඩාත් දියුණු ස්වරූපය සාමාන්‍ය භාවිතය සදහා යොදාගෙන බොහෝ කලකට පසුව). පුරාණ සම්ප්‍රදායන් හා චාරිත්‍ර පවත්වාගෙනයාම හා ආරක්ෂාකිරීම සිය යුතුකමක් ලෙස සැකයකින් තොරව පචින රජු සළකා ඇති අතර බ්‍රාහ්මී අක්ෂර එහි මූලික ස්වරූපයෙන් භාවිත කිරීම ඉන් එකකි.

The cave temple
The Len-viharaya (the cave temple) of Bambaragala temple has been built in the Kandyan Period (Abeyawardana, 2004). Located in a drip-ledged cave with a colonnaded verandah, it is attached to another small cave image house (De Silva & Chandrasekara, 2009). The roof of the verandah is covered with calicut clay-tiles (De Silva & Chandrasekara, 2009). 
 
The entrance door to the cave temple is decorated with a Makara-Torana (a dragon-arch). A large reclining Buddha statue, a seated statue, and two smaller statues are found inside the cave. The walls and the ceiling of the cave have been adorned with Kandyan era paintings depicting Buddhist themes such as the Suvisi-vivaranaya (Buddha to be receiving the blessing from 24 previous Buddhas), Sath-sathiya (the first seven weeks after attaining Buddhahood), Solosmasthana, and Jataka tales, etc. (Abeyawardana, 2004; De Silva & Chandrasekara, 2009).
 
The cave temple has been renovated in 1980 (De Silva & Chandrasekara, 2009).

A protected site
The ancient cave temple and murals of Bambaragala Raja Maha Vihara situated in Wewagama village, in the Divisional Secretary’s Division of Harispattuwa are archaeological protected monuments, declared by a government gazette notification published on 9 February 1973.

Attribution

References
1) Abeyawardana, H.A.P., 2004. Heritage of Kandurata: Major natural, cultural and historic sites. Colombo: The Central Bank of Sri Lanka. pp.112-113.
2) De Silva, N.; Chandrasekara, D.P., 2009. Heritage Buildings of Sri Lanka. Colombo: The National Trust Sri Lanka, ISBN: 978-955-0093-01-4. p.71.
3) Paranavitana, S., 1970.  Inscriptions of Ceylon: Volume I: Early Brahmi Inscriptions. Department of Archaeology Ceylon. pp.lxiii-lxiv, 63.
4) Rajapakse, S., 2016. Pauranika Sthana Ha Smaraka: Mahanuwara Distrikkaya (In Sinhala). Archaeological Department of Sri Lanka. ISBN:955-9159-34-8. pp.139-140.
5) The Gazette of the Democratic Socialist Republic of Sri Lanka, no: 46. 9 February 1973.

Location Map
This page was last updated on 18 October 2021
For a complete tourist map follow this link: Lankapradeepa Tourist Map

0 comments:

Post a Comment